Verantwoordelijkheid

‘Vrijheid betekent verantwoordelijkheid. Daarom zien de meeste mensen er tegenop’ – George Bernard Shaw

Die quote vond ik toepasselijk in de fase van mijn leven waar ik mij begeef. Al bijna vier jaar ben ik een trotse vader van twee prachtige kinderen. Daar voel mij enorm verantwoordelijk voor. Het zo goed mogelijk doen. Maar wat is dat precies? Nergens is mij verteld hoe ik het moet doen, vader zijn. Er zijn momenten van veel vertrouwen in eigen kunnen en momenten van onzekerheid. Doe ik het wel goed? 

Sinds ik de coachopleiding bij het Coachcenter in Den Haag ben gaan doen. Ben ik mij gaan realiseren wat verantwoordelijkheid nemen ECHT betekent. 

De urgentie van verantwoordelijkheid nemen is groot op het moment dat je een klein puur wonderlijk wezentje in je handen hebt liggen. Tot in het diepste van mijn vezels kon ik dat voelen. Ik ben mij bewust dat alle ervaringen van mijn kinderen in grotendeels de eerste zeven jaar een effect hebben op hun latere leven. De jongen ervaringen zijn een blauwdruk op hoe je je op latere leeftijd gedraagt.

Het leven wordt namelijk in de eerste 7 jaar diep gevormd bij een mens (check hierboven het filmpje van Bruce Lipton). Het gedrag wat ik laat zien aan mijn kinderen, een van hun voorbeelden, zal ze beïnvloeden. Het bepaald voor een deel hun eigen verhaal. Ieder mens maakt zijn eigen verhaal (volledig subjectief).  Gelukkig kun je je eigen verhaal later herprogrammeren, weet ik nu. Een geruststellende gedachte. 🙂

Dit wetende, op dit moment, kijk ik mijzelf vaker en langer in de spiegel aan. De patronen, de angsten, de niet werkende overtuigingen… Waar komt dat toch vandaag? Waarom reageer ik zo? Wat brengt mij van mijn stuk?  Stuk voor stuk ben ik op een oprechte manier dit gaan onderzoeken. Het voelt pas als een begin. 

Ik heb geleerd van de coaches Emily en Nanco van het Coachcenter om het lijf te gebruiken als instrument. Alle opgeslagen ervaringen zitten namelijk in het lijf en kun je oproepen, voelen en onderzoeken. Super krachtig.

De vrijheid die ik momenteel ervaar, koester ik. Vrij om te zijn wie ik ben. Dit ben ik overigens niet aan de lopende band, er zijn genoeg momenten waar ik mijzelf in een rol duw of mijzelf tegenkom in een oud verhaal. Het fijne is wel dat ik dit eerder en eerder opmerk. Dit zie ik als training. Opmerken van oude roestige bewegingen en dan de moed hebben om het plaats te  laten maken voor nieuwe bewegingen (buiten de comfort zone). Om de nieuwe bewegingen in te slijten is er werk aan de winkel (je eigen winkel), en dat is voor mij verantwoordelijkheid nemen.